W poprzednich odcinkach...
Musisz jej powiedzieć o matce, jej dolegliwości,
zanim Charliemu stanie się krzywda.
Po rozwodzie z Frankiem tylko ty nie widziałaś we mnie żony Buckleya.
Czułam między nami więź,
może los złączył nas, byśmy sobie pomogli.
Nie nazywam się Teresa, tylko Amanda.
To mojego brata zabiłeś.
- Czym jesteś? - Wiesz doskonale czym jestem.
ZACHĘCAMY DO KOMENTOWANIA NAPISÓW NA W W W.N A S T.W S
..:: NewAge SubTeam::.. ..:: w w w. n a s t. w s
Synchro: ¤Golboth®¤ www.atv.xup.pl
Planowałam najpierw zabić ich.
Jedno po drugim.
Pozbawiać cię rodziny, jak ty pozbawiłeś mnie mojej.
Cześć, jestem Teresa, a ty nie zostaw...
Cześć, jestem Teresa, a ty nie zostaw wiadomość...
- Puk, puk. - Kto tam?
- Boo. - Boo kto?
Nie płacz, to tylko żart.
Cześć. Witam.
Dobry.
- Cześć, Emily. - Dzień dobry.
Kochanie.
- Hej! - Żadynch SMS-ów przy stole.
Świetnie. Dziękuję za telefon.
To była Dr Peg.
Wyniki badań krwi wykazały, że nie masz mono.
- To super, chyba pójdę do Andie. - Zrób kilka dni przerwy, kowboju.
- Mamo, daj spokój. - Nick, poprzyj mnie.
- Nick. - Co?
Wiem, że jesteś zmęczony, ale mamy tę sprawę z Frankiem Buckleyem.
Racja. To dzisiaj, tak?
Dzisiaj oficjalnie zostaniesz szefem policji w The Gates.
Nie zawstydź mnie.
- Dzień dobry. - Dzień dobry.
Mogę wejść?
- Emily, przyszedł twój ojciec. - Dylan, nie wstydź się, wchodź.
Dziękuję. Podobno zgłosiłaś się z moją żoną do pomocy.
To prawda.
- Może powinnaś zostać w domu z Charlie'em. - Nie jestem chory!
Nic mu nie jest, nie ma się o co martwić.
Musimy porozmawiać.
Nie chciałem cię zranić.
Ciężko mi w to uwierzyć po wczorajszym.
- Zrobiłem to, by ocalić ci życie. - Jestem za to wdzięczny.
Masz pytania, rozumiem to.
Co z Claire i Emily?
- Teraz to nieważne. - Ważne.
Twoja córka spała u mnie. Twoja żona jest teraz z moją.
Nie igraj ze mną, Dylan.
- Jak wielu was jest? - Nie mogę powiedzieć.
Nie wiesz, czy nie powiesz?
To nie ma znaczenia. Tu chodzi o nas.
Dobra, ułatwię ci to.
Woda święcona na mnie nie działa. To wymysł z Watykanu.
Nie sypiam w trumnie i widzę odbicie w lustrze.
Po czosnku mam zgagę jak każdy inny.
Bawi cię to?
Wcale. Jeśli to ma znaczenie,
nie zabiłem człowieka od ośmiu lat.
Co mam powiedzieć, by cię uspokoić?
Zapewnij mnie, że moja rodzina jest bezpieczna.
Nigdy bym ich nie skrzywdził, ale im mniej osób wie, tym lepiej.
Musimy naprawić to, co zdarzyło się wczoraj.
To była samoobrona, mogę dowieść, że próbowała mnie zabić.
- Jedynym problemem jest ciało. - Nie ma żadnego ciała.
Co?
Nie ma ciała, pozbyłem się go.
- Jeśli nie ma ciała... - Nie ma zbrodni.
Nie mogę pozwolić sobie na śledztwo.
Powody zapewne rozumiesz.
Pozostają niewyjaśnione sprawy.
Kobieta mieszkała z jednym z moich ludzi.
Uporaj się z tym. Ludzie cały czas giną.
- Nie ty rozdajesz karty. - Nie rozumiesz mnie.
Możemy to zrobić jedynie po mojemu.
Szefie, potrzebuję pomocy.
Coś chyba stało się z Teresą.
Tłumaczenie: Koniu734 Korekta: loodka
THE GATES [01X05] - Repercussions -
Sukkub - demoniczny duch kobiety
Sukkub zamęcza ofiarę na śmierć
Bądź rozsądny.
Wszystkich obowiązują te same zasady.
Zaginięcie zgłasza się po 48 godzinach.
Szef tam był, rozmawiałeś z nią?
Czy na tańcach zachowywała się dziwnie?
Nie, wydawała się w porządku.
Zrobiła zdjęcie, podziękowała, tyle.
- Dobrze. - Znasz ją od dwóch tygodni.
Marcusie, to nie byłby pierwszy raz,
kiedy kobieta ot tak łamie facetowi serce.
Nie Teresa.
Przepraszam.
Nie wierzę, że mnie namówiłaś.
To nie tak, że chcę ubijać interes z twoim byłym.
Wiesz, że Devon świetnie złuszcza naskórek.
Wejdź i to załatw.
Nie gryzę.
Wiem, chyba że chcesz stracić więcej niż tylko męża.
Te nasze zatargi zaczynają być nudne.
Czy byłam zła, gdy dowiedziałam się o tobie i Franku?
Oczywiście, ale pora ruszyć naprzód.
Czemu w to nie wierzę?
A no tak, każdy kto cię zna, ma nóż wbity w plecy.
Chciałam ci tylko powiedzieć na czym stoję.
Nie ma powodów, byś nie przychodziła do mojego sklepu.
Tym bardziej nie musimy się już unikać.
Zakochałaś się, nie twoja wina.
To chemia.
Dziękuję.
Skoro o tym mówimy...
Chcę powiedzieć, że to, co zrobił ci Frank, było złe.
Nie powinniśmy byli spotykać się za twoimi plecami.
- Doceniam to. - Gotowa, Vanesso?
Muszę iść, miło się rozmawiało.
- Mnie też, miłego imprezowania. - Dzięki.
- Może wpadniesz? - To chyba niezbyt dobry pomysł.
Dlaczego? Skoro mamy mieszkać w jednej społeczności,
musimy pokazać Frankowi, że umiemy się dogadać.
To by wiele dla mnie znaczyło.
- Dobrze, wpadnę. - Super.
Mam trop odnośnie sprawy Teresy.
Tylko Dylan Radcliff wyjeżdżał z miasta po tańcach.
Powinniśmy go przesłuchać.
Posłuchaj.
Wiem, że to ciężka sytuacja, ale wysnuwasz pochopne wnioski.
Razem z Radcliffem zabraliśmy nasze córki
- na tańce, to przyzwoity gość. - Wcześniej tak nie myślałeś.
Mówiłeś, że coś ukrywa.
Nie mamy powodów, by go nachodzić.
Wybacz, ale musisz odpuścić.
Dobra, przepraszam.
Tu Dylan Radcliff. Zostaw wiadomość.
Dziękuję.
O co chodziło?
Dyrektor Hewson usłyszał o mojej zbiórce pieniędzy w Chicago,
i zaproponował mi pracę w biurze rozwoju The Gates.
- Zgodziłaś się? - Tak.
- To świetnie. - Nick się ucieszy.
Cieszę się, Sarah.
- Powinnyśmy to oblać. - Pewnie.
Witam panie.
Gdzie położyć te rzeczy dla najmłodszych?
Mam pastele, markery... Upewnię się, że je dostaną.
Dziękuję ci.
Cieszę się, że mogę pomóc. Jak było wczoraj?
Dziewczynki na pewno były piękne.
Wytańczyły się jak nigdy.
- Potem zostały na noc. - U ciebie?
- Nie, u Sary. - Serio?
Bo wyglądasz na zmęczoną, Claire.
Nieprzespana noc?
Ale co ja mówię, czasami sypiam po cztery godziny.
Ale nie macie się o co martwić, bo macie cudownych mężów.
A propos, nie mogę doczekać się wieczoru.
- Wszyscy tam będą. - Świetnie, dzięki.
Powinno być ciekawie.
Do zobaczenia.
- Ale z niej ziółko. - To prawda.
Dziękuję.
Witam, panie Radcliff.
Chciałbym zadać kilka pytań na temat wczorajszego dnia.
Ma pan chwilkę?
Poznaje pan tę kobietę?
Tak, fotografowała na tańcach.
Teresa Goodwin.
O co chodzi?
Sądzimy, że wczoraj pani Goodwin zaginęła.
"My", czyli również porucznik Monohan?
To nie pańskie zmartwienie.
- Proszę odpowiedzieć. - Może przesłuchasz szefa.
Był tam ze mną, pojechaliśmy razem.
Wyjechał pan z The Gates o 4:21.
Mogę spytać dokąd?
Żona źle się czuła.
Potrzebowała syropu na kaszel.
Ale według zapisków wrócił pan dopiero o 5:53.
Półtorej godziny kupował pan syrop?
Najbliższa całodobowa apteka znajduje się we Franklin...
Chyba, że zna pan bliższą.
Niestety nie.
Czyli skończyliśmy. Chciałbym wrócić do pracy.
Naturalnie, nie chcę pana zatrzymywać.
Dziękuję.
Właściwie będę musiał przyjść jeszcze raz.
Chciałbym porozmawiać z pana żoną.
Na pewno potwierdzi pańską wersję.
Naturalnie.
Dziękuję.
Wszystko wygląda stabilnie.
Zawsze pozostaje jutro.
Andie, nie myśl o tym jak o brzemieniu.
Myśl o tym jak o czymś unikalnym.
To synonim słowa "inna", a taka nie chcę teraz być.
W porządku.
Możesz kontrolować swój stan
jak ludzie chorzy na cukrzycę.
Od razu mi lepiej.
- Czyli to bardziej choroba? - Tak jakby.
Twój stan hamuje regulację energii potrzebnej ci do życia.
Kiedy tak się dzieje, twój sukkub weźmie ją od innych,
aby uzupełnić energię.
- Charlie nie ma mono, prawda? - Prawda.
To ja doprowadziłam Charliego do tego stanu.
Tak, ale wiedz, że pracowałam
nad ziołowym suplementem, który pozwoli regulować ciału energię.
Jeśli zadziała, będę mogła utrzymać poziom twojej siły życiowej
za pomocą jednej tabletki
i, miejmy nadzieję, zdusić twojego sukkuba na dobre.
Będziesz mogła mieć normalne życie,
tak jak twoi rodzice...
Tylko lepsze.
Dylan?
Musimy porozmawiać.
O czym?
Zabiłem człowieka.
Okropnie się z tym czuję.
Nie miałem wyjścia, zabiłaby go.
Jeśli dowiedzą się, że się ujawniłem, zabiją mnie.
Potem wypędzą ciebie i Emily.
Nie pozwolimy na to.
Rozumiem to lepiej niż ktokolwiek inny.
Wiem.
Naprawimy to.
- Nick tego nie zrozumie. - Musisz mu pomóc.
Pamiętaj, że potrafisz być bardzo stanowczy.
Wysłałeś policjanta, żeby mnie przesłuchał.
- Próbujesz mnie wystawić? - O czym ty mówisz?
Dlaczego tu jesteś? Czego szukasz?
Chciałem się upewnić, że niczego nie przeoczyłeś.
Jak mogę cię przekonać?
Zabierz mnie do Teresy.
Nie, pilnuj swojego człowieka.
Śledztwo ma się zakończyć.
Jeśli tego chcesz, zaprowadź mnie do ciała.
To ostatnie ostrzeżenie.
Do mojego biura.
Poszedłeś do Radcliffów?
- Tak... - Milcz!
Zawstydziłeś mnie i wydział.
Idź do domu, masz dziś wolne.
- Szefie... - Już!
Jak zabić wampira
Co to oznacza?
- Byli w związku? - Zwolnij.
To ma sens. Dlatego tak dziwnie się zachowywał.
Wie, co się z nią stało.
To może oznaczać wiele rzeczy.
Ale skoro tak sądzisz, musisz zdobyć dowody.
Dobra.
Wiem, że nie minęło 48 godzin, ale sprawdź jej karty kredytowe.
Może znajdziesz związek.
- Zdecydowałaś się? - Nie idę, nie jestem w nastroju.
Rozumiem.
Mądre rozwiązanie, póki Peg nie zacznie podawać leków.
Nie chcę się spóźnić.
Tato.
Nie pamiętam, żeby mama miała taką wysypkę.
- Też to miała? - Tak.
A kiedy wy... No wiesz...
Raniła cię?
Tak.
Nie pamiętasz, jak chorowałem?
Moich alergii?
Ale byliście razem przez te wszystkie lata.
Bo nie mieliśmy innego wyjścia.
Byliśmy zakochani.
- Czyli to możliwe, nawet bez leków? - Nie, czekaj.
Nie mieliśmy wyboru, igraliśmy z ogniem.
Gdybyśmy dysponowali lekiem, użylibyśmy go.
Dostaniesz tabletki za kilka dni, masz je wziąć.
- A jeśli nie zadziałają? - Słuchaj, Andie.
Weź leki. To najbezpieczniejsza opcja.
- Funkcjonariusz Turner. - To ja.
Zrobiłem tak jak mówiłaś i mam to.
- Co? - Powiązanie.
Sprawdziłem karty kredytowe od chwili ich wyrobienia,
i zgadnij, gdzie mieszkała, gdy otworzyła konto.
Zgaduj.
W Chicago.... Mieście, w którym mieszkał szef.
- Dobranoc, Leigh. - Dobranoc, miłej zabawy.
Musisz przyjechać.
- Hej, Nick. - Hej.
Mam nowiny.
Dyrektor Hewson zaproponował mi pracę w biurze.
- Myślałam, że się ucieszysz. - Cieszę się.
Świetnie sobie poradzisz.
Nie chcę, żebyś się tu zadomowiła.
O czym ty mówisz? Idziemy na imprezę na twoją cześć.
Wiem.
Czasami takie rzeczy nie wychodzą.
Praca w policji to zarówno dopasowanie się do społeczności,
jak i przestrzeganie prawa.
Czasami ludzie nie pasują.
- Nie jesteś gotowa? - Nie powinniśmy iść.
Nie teraz, gdy tyle się dzieje.
Myślałem o tym, co stało się Nickowi, mam pewien pomysł.
Kiedy ktoś jest nierozważny,
to tak naprawdę poszukuje kogoś, kto ocali go przed nim samym.
Sytuacja się komplikuje, bo Nick jest człowiekiem,
tak zapatrzonym w to, co robi,
że dostrzega szkody dopiero po fakcie.
- Czyli bez interwencji... - Pociągnie nas ze sobą na dno.
Muszę go przekonać, że jesteśmy po tej samej stronie.
- Jak to zrobimy? - Nie będę nic robił.
Teresa zrobi to za mnie.
Wszystkie artykuły są o tym samym.
Nie wierzę w to.
"Na pogrzebie ofiary byli obecni
Jerry i Sharon Wolcott oraz ich córka Amanda Wolcott".
Teresa Goodwin i Amanda Wolcott to ta sama osoba.
Barbara. Co słychać?
Hej, Claire.
Póki co świetnie, dziękuję.
- Jak się trzymasz? - Świetnie.
- Serio? - Tak.
Wpasowujesz się w tło. Nie odchodź, noc jeszcze młoda.
Witajcie.
- To Vanessa, żona Franka. - Miło cię poznać.
Podobno będziesz pracowała w dziale rozwoju The Gates.
- Wieści szybko się rozchodzą. - Nawet nie wiesz, jak szybko.
Data rozwodu. Frank, jesteś taki przewidywalny.
Wiedziałem, że wciskałaś Vanessie kit.
- Co robisz w mojej sypialni? - Wspominam.
- Serio? - Tak.
Powrót do naszego domu obudził wiele miłych wspomnień...
Naszych wspólnych wspomnień.
To nie zadziała, Devon.
Twoje sztuczki już na mnie nie działają.
Nie bądź taki pewien. Mam kilka asów w rękawie.
Zapewne tak. Ale kocham Vanessę.
Nie możesz mnie winić za to, że spróbowałam.
Jestem chora, nie przyjdę. Tęsknię, Andie.
- Dobra robota. - Dziękuję.
Gratuluje. To miejsce, w którym znajduje się ciało Teresy.
Mam nadzieję, że będziesz chronił moją rodzinę jak ja twoją.
- Wszystko gra? - Pewnie.
Witam w The Gates, szefie.
- Wydała 15 tys. na przeszczep włosów. - Niemożliwe.
Podobno ma 65 tysięcy długu.
Christian, tu Claire.
Oddzwoń, gdy to odsłuchasz.
Obawiam się, że Barbara Jansen może stanowić problem...
Przynajmniej dla mnie.
Pomyślałam, że...
Albo nie oddzwaniaj.
Zajmę się tym.
- Podoba ci się? - Jasne.
- Co robi tu Devon? - Przeprosiła mnie za wszystko.
Próbujemy się pogodzić.
Vanessa, nie ufaj Devon.
Po naszej szczerej rozmowie, jestem gotowa puścić to w niepamięć.
- Poza tym, robimy to dla... - Franka.
Szefie.
- Co tu robisz? - Wybacz, że cię niepokoję.
Ale to nie może czekać.
- Znam prawdę o Teresie. - O czym ty mówisz?
- Nie wiesz? - Nie, co masz na myśli?
Tak naprawdę nazywa się Amanda Wolcott.
Jest siostrą gościa, którego zastrzeliłeś w Chicago.
- Przyjechała tu przez pana. - Jesteś pewny?
Chyba przyjechała, by się odegrać.
- Nigdy się spotkaliście? - Nie.
Na przesłuchaniu nie było rodziny ofiary.
Gdybym coś wiedział, powiedziałbym ci, gdy nas poznałeś.
Najwyraźniej, mimo planów, przestraszyła się.
To moja wina, że się do ciebie zbliżyła.
Jesteś lepszym gliną, niż myślisz.
Musimy żyć z naszymi decyzjami. To część tej pracy.
- Czasami trzeba odpuścić. - Prawda.
- Witaj, Marcusie. - Świetnie pani wygląda.
Dziękuję.
- Do zobaczenia rano. - Jasne.
- Przyda ci się drink. - Święta racja.
- Wiele osób czeka na przemowę. - Wiem.
Nie wiem, co powiedzieć.
- Mogę cię o coś spytać? - Tak.
Jesteś tu szczęśliwa?
Szczerze? Tak.
Myślę o tym, co przeszliśmy w zeszłym roku,
i gdzie jesteśmy teraz.
Tutaj się zgraliśmy. To dobrzy ludzie, Nick.
Dana ma przyjaciół, Charlie dziewczynę, wszystko się układa.
Jeszcze tylko ty mógłbyś być szczęśliwy.
- Jeśli o to chodzi... - Zanim coś powiesz, wiedz,
że jest inaczej niż w Chicago, ale może to i dobrze.
Daj sobie trochę czasu.
Może ci się odmieni.
- Idziesz, czy...? - Daj mi chwilkę.
Thomasie, już wychodzisz?
Nie chcę zostawiać Andie samej na tak długo.
Nie powinieneś się tak martwić. Nastolatki są odporne.
Andie poradzi sobie z tym lepiej, niż myślisz.
Ale wypytywała o matkę, o to, jak my to kontrolowaliśmy.
Boję się, że uważa, iż też tak może.
Ma trochę racji.
Może gdy będzie starsza, będzie to kontrolować jak wy.
Mama Andie nie zginęła w wypadku samochodowym.
Myśleliśmy, że to kontrolujemy, ale pewnej nocy...
Nie mogła przestać.
Nie miałem wyboru. Musiałem ją zabić.
- Cieszę się, że wpadłeś. - Ja też, byłem też rano.
Wiem, dzwoniłeś i pisałeś.
- Czuję się jak prześladowca. - Nie jesteś nim.
Tata nie chciał, żebym z tobą rozmawiała, bo jestem chora.
Nie wyglądasz na chorą. Wyglądasz doskonale.
W sensie, że zdrowo.
- Doskonale zdrowa? - Tak.
- To dla mnie? - Tak.
Są cudowne.
- Mogę wejść? - Nie.
Posłuchaj, Charlie.
Bardzo cię lubię.
Mimo, że dopiero zerwałam z Brettem,
nie chcę czekać, by zobaczyć, co nas łączy...
Ale nie chcę się śpieszyć.
- Chcę się kontrolować. - Dam radę.
Jestem najlepszy w samokontroli.
- Cały czas z niej korzystam. - Do zobaczenia w poniedziałek.
Dobrze.
Wiesz co? Cofam to.
- Co? - Wyglądasz doskonale.
Chodź.
Samokontrola.
Dziękuję, dobry wieczór.
Jestem zaszczycony, mogąc pełnić funkcję komendanta.
Mam nadzieję, że z czasem mi zaufacie
i pozwolicie chronić swoje domy, rodziny i interesy.
Po latach pracy w Chicago,
zrozumiałem, że posterunek policji sam sobie nie poradzi.
Potrzeba dobrych sąsiadów.
A dobrzy sąsiedzi to tacy, którzy mimo różnic opiekują się sobą.
Ufają sobie,
tworzą lepsze środowisko do życia.
Niełatwo tego dokonać.
Nieważne, gdzie żyjemy, czym się zajmujemy,
ludzie zawsze mają swoje cele.
Słodki Chad Taylor.
Nie możemy pozwolić, żeby tacy ludzie trafili do The Gates,
bo mieszkając tutaj, wiemy, że należymy do społeczności,
w której sąsiedzi zawsze się o nas zatroszczą.
Pragnę was wszystkich poznać. Dziękuję.
Pobieraj napisy z w w w. n a s t. w s NewAge SubTeam